می دانی ... باید پاییز را دوام بیاوریم. باید پاییز را تماما ببوییم. نفس بکشیم. در سینه ها مان حبس کنیم. میان تمام فصل های سال ، پاییز را "باید" زندگی کرد. پاییز را باید عاشق شد. پاییز را باید سنگ فرش به سنگ فرش قدم زد. باید ولیعصر را از شمال تا جنوب گز کرد. باید خوب گوش کرد. خوبِ خوبِ خوب. باید صدای برگ های بی نظیر را به خاطر سپردن. پاییز را باید به مردمک های گشوده ی چشم سپرد. پاییز باید به گرمی و شادابی و وقار میوه های آجری بگذرد. همه ی اتفاقات خوب باید در پاییز بیفتند. پاییز یعنی اتفاقِ تو! اتفاقِ خوبِ تو ...

این روز ها زیاد نفسم می گیرد . نمیتوانم خوب نفس بکشم . یک طور خفگیِ اجباری . هرچه قدر عمیق تر نفس می کشم به سنگینی شش هایم بیشتر مطمئن میشوم . شاید تلقین باشد ، شاید حمله ی عصبی ، شاید بیماری جسمی . اما هرچه هست یک طور حس مرگ است . زمان مرگ احتمالا باید این شکلی بگذرد . لحظه ی بیرون آمدن جان از بدن چه یک ثانیه و چه سه ساعت ، قطعا سخت است . سخت . احتمالا لحظه ی خروج جنین از شکم مادر هم به همین اندازه سخت بوده است و ما یادمان نمی آید . می دانی ... احساس می کنم چیز هایی هست که یادمان نمی آید . چیز هایی که اگر یادمان می آمد زندگی برایمان راحت تر می شد . حداقل دلیل خیلی چیز

ما آدم های تنهایی هستیم که تمام لحظات زیبای زندگی مونُ با موبایل و موبایل و موبایل و کامپیوتر می گذرونیم . کسیُ نداریم که تمام حقیقتُ براش بگیم پس وبلاگ درست می کنیم و اینجا مینویسیم . ما آدم های تنهایی هستیم که نمی خواییم این حجم مشترک تنهایی مون لو بره بنابراین روز به روز تعداد وبلاگ هایی که با اسم و مشخصات واقعی نویسنده س کمتر و کمتر میشه . ما خانواده ی پرجمعیتی نداریم که آگاه شدن از حالشون چند ساعت از روزُ بگیره . برادر شیطون پر جنب و جوشی نداریم که دفترچه خاطراتمونُ برداره و ما دور حیاط دنبالش کنیم که پسش بگیریم ، ما اصلا حیاط نداریم . همه ی مون دفن

قبل تر ها دوست صمیمی ای داشتم که یک روز گفت بیا دیگر با هم دوست نباشیم چون من به تنهایی نیاز دارم . رو به رویش گفتم باشد ، دوست نباشیم ولی هر وقت فکر کردی که به بودنم ، به آغوشم ، به با هم گریه کردن های دخترانه مان ، با هم خندیدن هایمان ، مسخره بازی های غیر قابل درکمان نیاز داری ، پیشم بیا و بگو . از کنارش رفتم . مدتی گذشت . بی دلیل دوست شدیم دوباره . بدون اینکه بگوید دلم برای دوستی با تو تنگ شده بود . بدون اینکه بگوید دلم برای خندیدن ها و جیغ زدن هایمان تنگ شده . دلم برای تا سر حد مرگ خوردن هایمان تنگ شده . از آن روز به بعد زیاد با هم بیرون رفتیم ، زیاد خندیدیم ، ز

بعضی وقت ها یک فکر آدم را از پا در می آورد. داشتم کارِ خودم را می کردم که یکهو، یک فکر بی خودِ نا امید کننده حالم را بد کرد. فکر این که این دفعه آخرین فرصت است و اگر نشود ... این آخرین سوسو ی چراغ امید قلب دوباره به کار افتاده ام است... امیدِ آخرین. همان که باید برای بماند. باید بماند. باید !